I’ve been writing stories in Greek, inspired by Greek paintings.

This story is inspired by the painting Επί χάρτου by Παύλο Σάμιο. It is the seventh painting in a row here: https://www.samiospavlos.gr/portfolio/epi-xartou/. The story is at approximately a B1/ B2 level. I’m still learning, so I’m sure there are mistakes!

Οι Κωδικοί
Λιζ Χάρρελλ (Liz Harrell)

Εκείνο το βράδυ άρχισε όπως όλα τα άλλα βραδιά. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, οι τέσσερις γέροι μαζεύονταν γύρω από ένα τραπέζι μέσα στο αγαπημένο τους καφενείο.  Οι τέσσερις ήταν πια μεγάλοι για να πολεμήσουν, έτσι κάθονταν σε αυτό το τραπέζι και έπαιζαν τάβλι πίνοντας το κρασί τους, καπνίζοντας τα τσιγάρα τους και ακούγοντας τα νέα από τον πόλεμο.  Μιλούσαν και θυμήθηκαν τη γενναιότητα τους στον προηγούμενο πόλεμο.  

Εκείνο το βράδυ ήταν ακριβώς το ίδιο μέχρι που μπήκε μέσα ένας νέος φορώντας ένα καφέ καπέλο και κρατώντας μια εφημερίδα κάτω από τη μασχάλη του.  Πλησίασε το τραπέζι με μια σπίθα στο μάτι του και κάθισε χωρίς μια λέξη.  Οι γέροι συνέχισαν το παιχνίδι τους αγνοώντας τον.  Δεν μιλούσαν με άγνωστους αυτές τις μέρες. 

Ο νέος κάθισε εκεί και ήπιε ένα ποτήρι κρασί. Όταν τελείωσε το κρασί, στάθηκε, χτύπησε την εφημερίδα δυο φορές με το δάχτυλό του και έφυγε όπως έφτασε – χωρίς μια λέξη.  Οι τέσσερις κοίταξαν ο ένας στον άλλον και άνοιξαν την εφημερίδα με περιέργεια. Στην αρχή φάνηκε η ίδια με κάθε άλλη εφημερίδα αλλά όταν ξανακοίταξαν παρατήρησαν μικρές βούλες πάνω από μερικές λέξεις.  Σχημάτισαν την πρόταση “φύγετε στην κανονική ώρα σας και συναντήστε με στο σοκάκι πίσω από το καφενείο.  Μην ξεχάσετε την εφημερίδα”.  

Συνέχισαν το παιχνίδι τους μέχρι την ώρα να φύγουν και δεν είπαν τίποτα για την πρόσκληση αλλά αντάλλαξαν βλέμματα γεμάτοι νόημα.  Έφυγαν στην ώρα τους σαν να μην υπήρχε κάτι διαφορετικό μέχρι τη στιγμή που προχώρησαν στο σοκάκι.  Κανένας απ’ τους τέσσερις δεν μίλησε.  Στάθηκαν μπροστά στον άνδρα με το καφέ καπέλο που άρχισε να μιλάει με σιγανή φωνή.  “Σας χρειαζόμαστε για μια επικίνδυνή αλλά εντελώς σημαντική δουλειά”. 

 Στάθηκαν αμίλητοι οι τέσσερίς.  Ο νέος συνέχισε “η χώρα σας σας χρειάζεται να φέρετε μυστικούς κωδικούς μέσα σε εφημερίδες αρχίζοντας σήμερα και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Δεν χρειάζεται να σας ρωτήσω αν ενδιαφέρεστε.  Ήδη απαντήσατε την αγγελία που άφησα στο τραπέζι.”  

Οι τέσσερις άνδρες έγνεψαν και γρήγορα έμαθαν πως να φτιάχνουν και να παραδίδουν τους κωδικούς.  Τα επόμενα βραδιά συνέχιζαν όπως πάντα γύρω από το τραπέζι παίζοντας τάβλι και πίνοντας κρασί, έκτος από το γεγονός που κάθονταν λίγο πιο περήφανοι και παρέδιδαν του μυστικούς κωδικούς όταν έφευγαν από το καφενείο στην κανονική ώρα τους.

Τέλος